عشق همانگونه که تاج بر سرتان میگذارد به صلبتان میکشد.

همانگونه که شما را می پروراند شاخ و برگتان را هرس میکند.

همانگونه که از قامتتان بالا میرود و نازکترین شاخه هاتان را که در آفتاب می لرزد نوازش میکند

به زمین فرو میروید و ریشه هاتان را که به خاک چسبیده اند میلرزاند.

عشق شما را همچون بافه های گندم برای خود دسته می کند

می کوبدتان تا برهنه تان کند

سپس  غربالتان می کند تا از کاه جداتان کند

آسیابتان می کند تا سپید شوید

ورزتان میدهد تا نرم شوید

آنگاه شما را به آتش مقدس خود می سپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند نانی مقدس شوید