| تبليغات | X |
|
خسته از نامهربونی بعضی آدم ها نشستم روی نیمکت پارک...قلم به دست دارم. می نویسم ... شاید نوشتن کمکی باشه برای رهایی از فکرهای مردم آزار!شاید بازی با کلمات،جمله ها و خط های کاغذ باعث بشه توی کوچه پس کوچه های لغات گم بشم و راه برگشت به کلبه غصه را پیدا نکنم! گاهی گم شدن خوبه!گم بشم که فراموش بشم،گم بشم که فراموش بکنم. گاهی فراموشی خوبه،تا فراموش بکنم فراموش کردنی ها روا گاهی سکوت خوبه!تا ساکت باشم تا ببینم! گاهی بی خبری خوبه!تا بی خبر باشم از راه های فریب دیگران! گاهی دور شدن خوبه! تا دور بشم از بدی بدها! اما این گاه ها فقط گاهی خوبه ... گاهی به یاد آوردن خوبه ... تا به یاد بیارم خوبی خوب ها رو ! گاهی پیدا کردن خوبه ...تا پیدا کنم عشق را در لحظه لحظه های زندگی ام! گاهی حرف زدن خوبه ...تا آروم کنم دلی رو که تنهایی آزارش میده! گاهی فهمیدن خوبه ... تا بفهمم تمام خوبی های پنهان مانده رو ! هنوزم روی نیمکت نشسته ام،گم شدم تا غصه مرا پیدا نکند،دوباره پیدا شدم تا شادی مرا ببیند. ساکت شدم تا درد دل های دلم را بشنوم،دوباره حرف زدم تا دلداری اش بدهم. فراموش کردم بدی ها،نا مهربونی ها رو،دوباره به یاد آوردم خوبی ها،زیبایی ها رو. ولی چیزی برای همیشه فراموش کردن ،ندیدن و گم کردن نیست. چیزی برای همیشه به یاد آوردن ،دیدن و پیدا کردن هست. از ازل تا ابد عشق خواستنی است.
خدایا! ناپاکم و گناه آلود، اما می دانم اگر نگاه رحمتت را بر من بیفکنی قلب من چون برف،سپید و پاک خواهد شد. خدایا! ذهنم پریشان است، افکارم بی قرار است، درمانده ام . پس رشته زندگی ام را به دست های امن تو می سپارم. خدایا! مرا قلبی ببخش که برای دیگران بتپد، با اشک دیگران اشک بریزد ،از شادی دیگران شاد شود و رنج دیگران را رنج خود بداند . قلبی که مرا با تمامی آفرینش پیوند زند.
|
About
ازتنگنای محبس تاریکی
Home
|
